کلاس درس دکتر احمدوند

دستآوردها، فصل پایانی سفرنامهی نسیم صبا (ایرانگردی و سفر به ترکمنصحرا)گاهی بهعنوان مصداقی از «لَقَد خَلَقنَا الاِنسانَ فِی کَبَد»، آدمی از خود و هر آنxadچه در پیرامونش است، خسته میxadشود. اساساً این خستگی نیز، وجه و تعبیری از «خُلِقَ الاِنسانُ ضَعِیفَا» تواند باشد، چرا که بنا به همین ضعف خود، خیلی زود در مقابل نایکسانیxadهای پیرامونش کم میآورد و فرسوده میxadشود، یا خسته شده و به استراحت و تجدید قوا نیاز پیدا میxadکند، و از آنxadجا که «وَ کانَ الانسانُ جَهُولا» به سرعت در پی یافتن راه چارهxadای برمیxadآید و چون «اِنَّ الانسانَ خُلِقَ هَلُوعا» برای یافتن آن نیز بیتاب میxadشود.زندگی در دنیای مدرن هزارهی سوم، به اندازهی کافی مشکلxadآفرین شده است که انسان ضعیف، خیلی زودتر خسته شده و در حقیقت علیxadرغم آنxadکه میانگین سن او به یک سده نزدیک شده است، اما عمر شاد او به کمتر از دو دهه کاهش یافته است. بر خلاف گذشته که بیشxadتر سنِ کمترِ او را با شادی یا حداقل نبودن غم گذرانده بود.در واقع در گذشته، آدمی پناهندهی دامن مهربان مادر خود، یعنی طبیعت بود. در دامن پرمهر چنین مادری به آسایش خود میxadرسید کلاس درس دکتر احمدوند...